მადლობა ლიტერატურას და იმ კაცს, ვისაც ის ძლიერ უყვარდა.

ყოველთვის მჯეროდა რომ მათემატიკაშიც იყო რაღაც უზუსტობა.
მადლობა ლიტერატურას და იმ კაცს, ვისაც ის ძლიერ უყვარდა.
მათემატიკის უზუსტობაზე ნახევრად ხუმრობით, 
ხოლო იმ კაცზე,სავსებით სერიოზულობით.

ცოტახნით მომინდა მისი თვალებით ვხედავდე სამყაროს და 
ავტობუსშიც მისნაირად ვფიქრობდე.
მერე მივხვდი, რომ ცოტახნით კი არა, მინდა სულ ასე ვხედავდე.
მინდა მსოფლიოში უამრავი კარცერ-ლუქსი არსებობდეს 
და თითოეულ მათგანში მქონდეს საკუთარი ადგილი.
მერე კი მივხვდი, რომ თუ არ არსებობს კარცერ-ლუქსი..
მერე მივხვდი რომ არსებობს.
მერე კი მივხვდი რომ ის ყველას აქვს.
მერე მივხვდი რომ ეს შეიძლება ნებისმიერ ადგილას იყოს.
მერე კი მივხვდი, რომ ნებისმიერ ადგილას 
სადაც უბრალოდ კითხვა მოგინდება.
მერე მივხვდი, რომ მე მომინდა სამყარო წავიკითხო.

``აი, ვთქვათ, დგას ქუჩაში ის ვაჟბატონი, ნაფუფუნებარი, და მის გვერდით კი... ვინმე დიდი მწერალი დაასახელე, კლიმ, ძალიან დიდი... ოო, მაგაზე უკეთესს რას მეტყოდი, ჰოდა, ვთქვათ, დგანან ერთად უნებურად ამაყი, ჩამოძენძილი, მშიერი, ხელგამხმარი, დიდებული ესპანელი ინვალიდი და გვერდით კი უდგას ეს ჩვენი ნაცნობი, ვიგინდარა, წეღან რომ დაგიხასიათეთ, მერე რა, სხვადასხვა ეპოქაში რომ ცხოვრობდნენ, მაშინაც კი იქნებოდა ვინმე ასეთი, ვთქვათ, ერთად დგანან - ოცნებით სავსებით შეიძლება საუკუნეთა წიაღში გასეირნება - ჰოდა, ჩემოივლის იმდროინდელი ჩამორჩენილი, ანდა, შესაძლოა, ნიჭიერი მათემატიკოსიც კი და რომ ჰკითხავენ - რამდენი კაცი დგას ქუჩაში? - იტყვის: „ორი...“ აბა, გეკითხებით, განა ეს პასუხია? როგორ თუ „ორი“ - ის და ის - ესე იგი - ერთი პლუს ერთია? აჰ, არა, არა, ხანდახან არაა მათემატიკა ზუსტი მეცნიერება, ლიტერატურაში კი, ჩემო კარგო, ეჰ, ასეთი უზუსტობა არასოდეს არ მოხდება..``

***

ვემალები.
ზურგს ვაქცევ რეალობას.
ცუდია, მაგრამ ხანდახან საჭირო.
პატარაობაში კარგად ვთამაშობდი დახუჭობანას,
მაგრამ ახლა იმდენად კარგად აღარ გამომდის.
ვინც იხუჭება ჩემზე ძლიერი გამოდგა. მხედავს და "მასტუკებს"

                                      ***
თვალი გავახილე.
გადავწყვიტე თვითონ დავნახებოდი მას.
ჩამესმა ყურში "სტუკა".
ნელა, აუღელვებლად მივუახლოვდი და გვერძე ჩამოვუჯექი.
გაბედულად ვუთხარი :"აღარ ვთამაშობ"
ეწყინა,რადგან იცოდა,რომ ჩვენ შემთხვევაში წესი:
"თუ აღარ თამაშობ,ესეიგი წააგე"
არ მოქმედებდა ! 

ავდექი და წამოვედი. გზად ისევ შევხედე და ხმამაღლა შევძახე. 
"თუ ესე ძალიან გინდა თამაში, გადმო, ჩემს ეზოში ვითამაშოთ."

გული .. ♥

მესმის ტკბილი ხმა ყურში ..
შენ გაქვს მარტო ესეთი ხმა ..
გგონია რამე განსაკუთრებული?
არა, პირიქით..არავის იზიდავ მაგ შენი ხმით.. უბრალოდ სიტყვებს, ისეთ მზიან სიტყვებს იმეტებ ჩემთვის ..
ვხედავ ლამაზ თვალებს..
შენ გაქვს მარტო ესეთი თვალები..
გგონია რამე განსაკუთრებული?
არა, პირიქით, უბრალოდ, მრგვალი, ყავისფერი, წვრილ გუგებიანი თვალები გაქვს.. უბრალოდ ისე სხვანაირად, ისე ღრმად ხედავ ყველაფერს.. მაყვარებ სამყაროს..
ვეხები რბილ თმას ..
შენ გაქვს მარტო ესეთი თმა..
გგონია რაიმე განსაკუთრებული?
არა, პირიქით, ნახშირს დამსგავსებული თმა გაქვს.. უბრალოდ ჩემი თითები ყველაზე მეტად მაგ შენს შავ თმას ემეგობრებიან .. ემსგავსებიან მწვანე მინდორში მორბენალ მოუსვენარ, ცელქ ბავშვებს,  მერე რა შენი თმა თუ მუქია..
გაჩუმდი წვიმა.. გაჩუმდითქო ! სხვაგან ესეთს ვერ გაიგებ და ვერ იგრძნობ..
ჰმ.. შენი გული
შენ გაქვს მარტო ესეთი გული..
გგონია რაიმე განსაკუთრებული?
არა, პირიქით, ცვეულებრივი როგორც ყველას, უბრალოდ სხვანაირად ცემს.. სხვანაირად გრძნობს და გიძგერს..
ისეთი თბილი და მხურვალეა..
შენ გულს ესმის..ყველაფერი ესმის და ყველაფერზე ზრუნავს. ყურადღებიანი გული გყავს, ერთგული და ალუბლისფერი ..
მე მიყვარს შენი გული, მიყვარს წელიწადის ოთხივე დროს, 12ივე თვეს, 365ვე დღეს და ყოველ წამს..ყოველ უსასრულობასი მოცურავე წამს, რომელიც წარბაწეული გვაკონტროლებს, მაგრამ შენი გულის ძახილის გაგონებისთანავე დნება და ჩერდება.
ახლაც გაჩერებულია.. ბედნიერად.